विध्वंश मच्चाउने सबै जेन–जी नै हुन् ?

डा.रुद्रनाथ अधिकारी

२६ भदौ : देश जलिरहेको हेर्दा,जताततै बाट आकाशमा फैलिएको धुवाँको कालो मुस्लो देख्दा र ती अबोध बच्चाहरुको मृत्यु र हत्याको विभत्स तस्बिर र दृश्यहरु देख्दा मेरो हृदय त्यो देश जलेको ताप भन्दा र त्यो दृश्यले देखाएको क्रूरताको पराकाष्ठा सम्झिदा एक हजार गुना बढी मेरो मुटु जलिरहेको थियो । सन्तापको अग्निको ज्वाला दन्कि रहेको थियो। म अवाक, जिउँदो लाससरि भएर यो देशको नागरिक हुनुमा, जन्मिनुमा अनि हजारौं पटक मरेर केवल जिउनु परेकोमा आफुलाई असाध्य निरीह, लाचार एवं सँधै आफ्नै माटो, बाटो र आगनमा असुरक्षित महसुस गर्दै, धिक्कार्दै केवल काल कुर्न विवश हुनु परेको र यो भन्दा अरु कुनै विकल्प पनि नभएको महसुस गरिरहेको थिएँ।

ओठहरु थर्थराइरहेका थिए, आँखाबाट आँसु बगिरहेको थियो, हृदय विक्षिप्त थियो र धड्कन बढिरहेको थियो। सामुन्ने बाट १३ बर्षको छोराले सोधिरहेको थियो–बाबा हामी पनि कुनै देशमा शरण लिएर बसौंन’ मिल्दैन र ? म अनुहारमा हेरिरहेको थिएँ र नाजवाफ थिएँ। अनि मेरो पीडित मनको भावहरु हातले यी केही शब्दहरू कपिको पन्नामा पोख्न सुरु गर्यो। जो यस प्रकार छ :

यो दिन ,अवस्था देख्न, बेहोर्न पर्ला भन्ने सायद कसैले सोचेको थिएन होला। तर मेरो चिन्तन र ब्रह्मले देखिसकेको थियो र अन्तर हृदयले भनिरहेको थियो कि देशको स्थिति भयावह आउँदैछ र यी आततायिहरुको अन्त्य हुँदैछ भनेर। त्यो आभास समय समयमा राष्ट्रिय मिडियाहरुमा भन्दै आएको पनि थिएँ। तर सुन्ने, बुझ्ने र मनन कसले गर्ने ? समाज र सामाजिक मनोदशा नै भ्रमित थियो अनि राजनीतिको आवरण एवं छत्रछायामा केही मस्त थिए भने पहुँच, पावर र हैसियत नहुनेहरुको जीवन र मानसिकता अस्तव्यस्त थियो।

तर म बोलिरहें, लेखिरहें अनि भनिरहें। किनकी त्यस लाई मैले मेरो धर्म र कर्तव्य सम्झिरहें। भ्रष्टाचारी र भ्रष्टाचारको अन्त्य हुनुथियो, ठिकै थियो भयो। तर जति हुन पर्ने भयो, त्यो भन्दा सय प्रतिशत नहुन पर्ने चाहिँ भयो। जसको भरपाही गर्न राज्यले कहिल्यै सक्ने छैन।सुरुमा राज्यले निरंकुश र क्रूर चरित्र प्रदर्शन गर्न नहुने थियो । अनि ती निशस्त्र कलिला बालकहरु माथि निर्मम तरिकाले गोली चलाउन हुँदैन हुने थियो। जसले गर्दा आन्दोलनलाई थप मलजल र उत्तेजित गर्न बल पुर्यो ।

तर रातारात २४ गतेको बिहानै देखि आन्दोलनको एजेण्डा, उदेश्य र लक्ष्य भन्दा एक्कासी फरक तौरतरिकासहित देखियो ? कसरी यति सम्म अराजक, हिंस्रक र विध्वंसात्मक कर्म तर्फ उद्वत भयो ? कहाँबाट ती फरक रुपरंगका ब्यक्तिहरुको प्रवेश भयो, कसले गरायो, कसले पठायो र के उद्देश्यले पठायो अनि कसको डिजाइन, निर्देशन र अभिष्ट सिद्धको लागि थियो ? यो बुझ्न, खोज्न र मनन गर्न नितान्त आवस्यक छ।

आन्दोलन भयो, कुनै राजनीतिक अभ्यास, ज्ञान् चेतना नभएका निर्दोष र हुनहार सपुतहरुले ज्यान गुमाए। यसको क्षति र पीडा त त्यो भोग्ने, व्यहोर्ने आमाबाबु र परिवारले मात्र महसुस गरेको छ। तर यस भित्रको गम्भीर एवं कुख्यात खलनायक र नरपिशाचहरुका डरलाग्दा तस्वीरहरु अरु नै छन्। जुन खोज्न,बुझ्न अति आवश्यक छ। नत्र इतिहास सधैं असत्यको कालो कोठरीमा रोइरहनेछ।

सबैले सोच्नुपर्ने विषय: के राष्ट्रिय धरोहर हरु, सिंहदरबार, सर्बोच्च अदालत, राष्ट्रपति भवन, प्रशासनिक केन्द्रहरु, कलकारखाना, उद्योगधन्दा र व्यापारिक केन्द्रहरु, बैंक सबैमा आगो लगाउने, लुट्ने, जेनजीहरुनै हुन त ? पक्कै होइनन्। प्रहरी थाना, स्थानीय संरचना, स्थानीय सरकारका प्रतिनिधिहरुको आवास, निवास छानीछानी लुट्ने र आगो लगाउने के जेनजी नै हुन त ? पक्कै होइनन्। मानवीय मुल्यमान्यता नै समाप्त गरेर असक्त बृद्धा, महिला र बालबच्चाहरुलाई समेत आतंकित भनाउदै आगो बाल्दै हिड्ने पनि के जेनजी नै हुन त पक्कै होइनन्।

त्यसो भए को  हुन्  त ? यी कुकर्म र दुष्कर्महरु त केवल तालिम प्राप्त, प्रशिक्षित,पेशागत लुट्न, ठग्न चोर्न, मार्न, हत्या,हिंसा गरि आएका अनि गर्न जानेका जल्लाद नरभक्षिहरुले मात्र गर्न सक्छ। ती कलिला मस्तिष्कहरुले पक्कै पनि यस्ता कार्य  गर्न त परै जाओस, सोच्न पनि सक्दैन। चोर, चतुरे, ठग, लुटेरा,अवसरवादीहरुले सोचि बुझी बनाएको योजनामा अबोध बच्चाहरुको बलि चढाएर फेरि देशलाई र जनतालाई भ्रमको भुमरीमा राखेर फेरि सत्ता हत्याउने प्रपन्च भन्दा केही होइन र हुनै सक्दैन।

शेरबहादुर देउवा लगायत नेताहरुको घरमा खुकुरी, हतौडा, रड लिएर पस्नेहरु र फ्रीजमा भएको सब्जी, अण्डा देखि ग्यास सिलिन्डर र तन्ना, सिरक सम्म बोकेर हिंड्नेहरु, भाटभेनीको  स्टोरबाट सागसब्जी देखि चामल, आटा र दाल सम्म बोकेर हिंडेका देख्दै डरलाग्दा भुस तिघ्रेहरु देखि लिएर लुंगी धोतिमा देखिएका बुढी महिलाहरुलाइ के जेनजीका कार्यकर्ता हुन भन्न सकिन्छ र सकिदैन। अनि अर्को अति महत्त्वपूर्ण र सोचनिय विषय भनेको देशको ऐतिहासिक, दस्तावेज राखिएको अभिलेखालय,प्रशासनिक केन्द्र, राष्ट्रपति भवन जस्ता धरोहरहरु र देशका तल्लो निकाय सम्मका संरचनाहरु ध्वस्त पार्ने उद्देश्य र योजना पनि आन्दोलनकारिकै हो भन्न सकिन्छ र ?

नयाँ युग निर्माणका एजेन्डा बोकेर आन्दोलनमा हुमिएका युवाहरुले यस्तो घृणित र निन्दनीय कार्य गरे गराए होलान भनेर कल्पना सम्म गर्न पनि सकिदैन। पशुपतिनाथ मन्दिर कसको तार्गेटमा रहदै आएको थियो, छ र तोडफोड हिजो कसले गरेको थियो भन्ने जगजाहेर छ। के ती व्यक्तिहरुको अनुहार,उमेर, रंग र क्रियाकलाप सबै जेनजीको भन्न सकिने थियो र ? देशलाई पुन: धर्म र जातिय द्वन्दमा फसाएर रमाउन खोज्नेहरुकै षड्यन्त्रको आगोले फेरि देश जल्यो भन्दा फरक पर्ला र ?

त्यसो भए के वास्तविकता अरुनै केही हो त ?

अवस्य हो। यसको ग्राण्ड डिजाइनर को होला त ? कसले यो देशलाई करिब दुई दसक भन्दा धेरै समयदेखि अस्थिर र अशान्त बनाएर राजगर्न पल्केका अस्थिर एवं क्रुर मानसिकता बोकेका भष्मासुरहरुको नै योजना र चाहना अनुसार यो घुसपैठ र आतंक मच्चाएको हुनुपर्छ भन्ने स्पष्ट देखिन्छ।

अबको बाटो के त ? : अबको यो विकराल परिस्थितिबाट देशलाई सहजै निकास दिन र सेफल्याण्ड गर्न त्यति सहज पटक्कै छैन। देशको आर्थिक,सामाजिक, भौगोलिक र राजनीतिक परिस्थिति र परिवेश अनि विश्वमा चलिरहेको शक्ति राष्ट्रहरु विचको डरलाग्दो होड,भू–राजनीति लगायत कुटनीतिक र रणनीतिक स्तरको गहिरो अनुभव, अध्ययन नभइ सरकारको नेतृत्वको कल्पना गर्नु पनि घातक सिद्ध हुने निश्चित छ।

किन कहाँ र कसरी राज्यका निकायहरु चुके त ? :  सवाल उठ्छ कि हाम्रो देशका तीनवटै शक्तिशाली सुरक्षा निकायहरू के भ्रष्ट नेताको आदेशमा मात्र निर्दोष, निमुखा सर्वसाधारण र निर्दोष नागरिकहरुको जासुसी गर्न,दुख दिन र गोली हान्न क्षमता, सीप र बहादुरी देखाउन सक्छ तर देशको प्रशासनिक केन्द्र, न्यायपालिका, व्यवस्थापिका देखि कैदी बन्दी राख्ने कारागार, अड्डा अदालत लगायतका राष्ट्रिय सम्पदाको चाहिँ सुरक्षा दिन सक्दैन र नसकेकै हो त ? इतिहासका पुराना पन्ना पल्टाइरहन नपर्ला। मात्र २०४७ देखि दरबार हत्याकाण्ड सम्म अनि त्यस यताका आज सम्मका घटनाक्रमहरुलाई सुक्ष्म अध्ययन गर्ने हो भने पनि काफी छ र छर्लङ्ग हुन्छ।

यसको असर के के होला त ?

१. सर्वप्रथम त उद्योगपतिहरु र उद्योग सुरक्षीत हुन नसकेको देशमा कसैले पनि भविष्यमा स्वदेशी तथा विदेशी उद्यामीहरुले उद्योगमा लगानी गर्ने वातावरण बन्दैन र कसैले हिक्मत गर्ने छैन। परिणाम देशमा बेरोजगारी र परनिर्भरता विकराल हुनेछ।

२. जनताले सधैं आफ्नो ज्यानधन र परिवारको असुरक्षा महसुस गर्नेछ र देशको बौद्धिक धन, सम्पत्ति र नागरिक तिब्र पलायन बढ्ने छ र देश बाहिर रहेका नागरिकहरुको आफ्नो मातृभूमि प्रति सधैं उदास रहनेछ र आफ्नो सामान्य नागरिक  दायित्वबाट समेत बन्चित हुनेछ।

३.अन्तर्रास्ट्रिय स्तरमा दाता तथा दातृसंस्थाहरुको विश्वास दिनानुदिन घट्नेछ र राष्ट्रको छवि र साख नराम्रो संग गिर्नेछ।

४. राज्य र राज्यका सुरक्षा निकायहरु प्रतिको नागरिकको आस्था, विश्वास, भरोसा टुट्नेछ भने आपराधिक गतिविधि बढ्नेछ र मानसिक रुपमा कम्जोर,अति कम्जोर हुँदै जानेछ र अराजकतामा वृद्धि हुनेछ।

५. अर्को, पिता पुर्खाले कमाएको वीर गोर्खालीको गौरव गाथा र नेपाली सुरक्षा निकायले आज सम्म अन्तर्रास्ट्रिय स्तरमा हासिल गरेको गौरवमय इतिहास प्रति प्रश्न उठ्न सक्छ कि ‘आफ्नै देश र जनताको’ रक्षा गर्न नसक्नेले अरुदेशको रक्षा कसरी गर्ला र ? जसले गर्दा भविष्य म्म नकारात्मक छवि बस्न सक्छ। यस्तै गरि क्रमश गरिमा र गौरव सकिदै र खस्किदै जाने छ।

अबको सबैको साझा एजेन्डा भ्रष्टाचाररहित शान्त र समृद्ध नेपाल हो भने एकपटक देशको लागि गम्भीर भएर सोच्नै पर्छ र सबै अटाउने साझातन्त्रको निर्माण गर्नु पर्दछ। सबैले दल बल र नीजि स्वर्थ भन्दामाथि देश र भावी पुस्तालाई सम्झेर जे जस्तो सुकै त्याग गर्नु परेपनी पछि हट्नु हुँदैन। अनि यो देशका भस्मासुरहरुलाई समयमा चिन्नु र थान्को लगाउन ढिलो भयो भने देश नै नरहन सक्छ। सधैं ज्यान गुमाउने, मर्ने, सहिद हुने र झोला बोक्ने सोझासाझा,दुःखी,गरिव,बालकहरु।अनि देशलाई अस्थिरताको भुमरीमा धकेलेर आफू शासन गर्ने अझ पनि यिनै राक्षसहरु हुनदिन हुँदैन।(डा. रुद्रनाथ अधिकारी बरिष्ठ ज्योतिष एवम संस्कृतिविद् हुन्)